Bir Kahraman Olmadım... Sahte de Olmadım.

Çocukluğumdan beri onlarca kahramanım oldu.
Başlarda televizyonda izlediğim çizgi dizilerde; Superman, Örümcek Adam, Kaptan Amerika gibi kahramanlara özenerek insanları kurtarmak, yardım etmek, başka insanların kahramanı olmak istedim.

Büyüdükçe, kahramanlarımın gerçek dünyada var olmadığını; sadece davranış ve düşüncelerimi yönlendiren birer araç olduklarını fark ettim. Ben de daha "gerçekçi" kahramanlar edinmeye başladım kendimce. Doğruluk, dürüstlük, vicdan gibi değerleri bana aşıladığına inandığım insanlara tutundum.

Elimle tutabildiğim, gözümle görebildiğim ve konuşarak sorular sorabildiğim bu kahramanlarımın bazıları ailemdeydi, bazıları yakın çevremde, bazıları ise okulda öğretmen olarak hayatımda yer edindi.
Hareketleri, tavırları, düşünceleriyle beni bir yerlere getireceklerini, onların bana aşıladığı fikirler sayesinde önemli biri olacağımı sandım.

Onları taklit ettim, değer verdim, fikirlerini aldım, düşüncelerimi paylaştım.

Ama zamanla anladım ki, televizyondaki o gerçek dışı kahramanları özel kılan şey, kusursuz olmalarıydı. Maske takmadıklarında bile iç dünyalarında aynı şekilde iyi ve dürüst kalabiliyorlardı.
Gerçek dünyada ise...
Kahramanlarımın göründükleri gibi olmadığını, kusurlu varlıklar olduklarını, onları gözümde ne kadar büyüttüğümü fark ettikçe yaşadığım hayal kırıklığı, çizgi filmlerin gerçek olmadığını öğrendiğim andaki hayal kırıklığından çok daha büyüktü.

Gerçek kahramanların varlığı üzerime yapışmıştı.
Hayatımı onlar gibi olmamak için, hatta onlardan daha iyi olabilmek için; noksan kaldıkları yerleri kendimde tamamlayarak daha üstün biri olmak için çok uğraştım.
Ama gerçek dünyada süper gücün olmayınca, yaraların iyileşmesi epey zaman alıyor.

Hayal kırıklığının ruhumda bıraktığı çiziklerden kurtulamıyorum.
Çizikler arttıkça, kusurlu kahramanlarımın bir kopyası olmaya daha da yaklaşıyorum.
Ve o çiziklerin verdiği acı, beni gitgide daha ön yargılı, umursamaz, sevgi ve mutluluktan uzak, pasif bir kötüye dönüştürüyor.

Bazen toparlandığımı düşünüyorum.
Ama hatırlamanın üzerimdeki laneti o kadar güçlü ki...
Eskisi gibi olamayacağımı kabul etmek üzereyim.

Artık bir kahraman olmak istemiyorum.
Çizgi film kahramanlarımın hayranı olarak kalmaya razıyım.
Fakat biliyorum... her şey için çok geç.

Şundan eminim:
Bir kahraman olamadım...
Ama başkalarının hayallerini yıkacak sahte bir kahraman da olmadım.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Doğum Günü: Bir Zamanlar ve Şimdi”

 Büyüdükçe, doğum günlerimi sadece bir yaş daha almanın değil, geçmişten kopuşun da simgesi gibi görmeye başladım. Gün sayar oldum... ama eskisi gibi heyecanla değil. Çocukken aylar öncesinden gün saymakla kalmaz, doğum günümün sabahında içime sığmayan bir coşkuyla uyanırdım. Sevdiklerimin beni kutlaması, o günün sadece bana ait olması tarifsiz bir mutluluktu. Akşam olduğunda, kalabalık aile bireyleriyle yapılan kutlama... Herkesin aynı anda, aynı yerde, sadece benim için bulunması… çocuk aklımla bile kendimi çok değerli hissettirirdi. Mumları üflemeden önce içimden bir şey dilerdim. Ama ondan önce, onların orada olması, benimle olması, zaten en güzel dilekti. Her birine içten bir minnet duyar, yıl boyunca onların doğum günlerinde de ben yanlarında olmaya çalışırdım. Çünkü biz böyle gördük. Yılda bir kez yapılan doğum günleri, bayramlar, yeni yıllar… Hepsi bizim için sadece birer tarih değil, “ birliktelik vesilesi”ydi. Her aile, kendi çocuğu için pasta keserdi. Herkes davet edi...
Devamı

Solma Papatyam

Nereye gideceğini bilemediği her an kelimelere sığınırdı. İstanbul’da bir deprem olmuştu o gün. Sarsıntıdan çok, terk edip giden o kadının başına bir şey gelme ihtimali korkutmuştu onu. Bir buçuk yıl geçmişti yokluğunun üzerinden. Ne bir ses, ne bir iz… Yine de hâlâ onunla yaşadığı savaşın tam ortasında nefes almaya çalışıyordu. O kadına bir şey olsaydı, sadece bir acı değil, yaşamla bağ da kopmuş olacaktı. “Geç gelen papatyası”ydı o. Varlığı, ismine anlam katmış, içindeki inancı yeniden hatırlatmıştı. Hayatında gördüğü en güzel şeydi. Ama aynı zamanda da yokluğuyla onu cezalandıran, umutla cezalandıran bir figüre dönüşmüştü. Yine de hâlâ... onun varlığından güç alıyordu. Onun nefesi, bu hayattaki tek gerçekti. Ailesine, sevdiklerine, hatta destek aldığı uzmanlara anlatmaya çalıştı. Anlaşılmadı. Bir noktadan sonra da susmayı seçti. İyileşeceğine dair küçük yalanlar söyledi. Yüzünde maske, içinde boşlukla yaşadı. Bazı duygular kelimelere sığmazdı onun için. Kelimeler sadec...
Devamı

Göğsümdeki Sızıya Ne Oldu?

Haftasonları sabahın erken saatlerinde babam, beni de yanında götürürdü işe. Arkadaşlarımın ve kuzenlerimin uyuduğu saatlerde, benim işe gitmem hiç adil gelmezdi. İstemeye istemeye, zorla götürülürdüm dükkâna. O yaşta çalışmak için çok küçük olduğumu düşünürdüm. Zaten öyle çok şey yaptığım da yoktu. Babamın iş yerinde yerleri süpürür, yemek yer, müşterilerle nasıl konuştuğunu gözlemlerdim. Bazen birkaç saatliğine bilgisayarda oyun oynamama da izin verirdi... Sanayi, mahalleme yakın bir yerdeydi. Bir gün yine sabah, babamın arabasıyla işe giderken; sanayiye yürüyen yaşıtlarımı, benden birkaç yaş büyük çocukları, hatta benden küçük olanları gördüm. Ellerinde öğle yemeği olduğunu tahmin ettiğim küçük poşetler vardı. Yüzlerinde, sanki 80 yaşında bir yetişkinin yorgunluğu ve tedirginliği okunuyordu. O çocukların yüzündeki hüzün, babamın beni erken uyandırdığı için hissettiğim hüzne benzemiyordu. Onlarınki daha çok, umutsuzluk içinde kıvranan bir hüznün ifadesiydi... İlk zamanlar çok üzü...
Devamı