Müsveddelerin Dünyasında

21 yaşımda aklıma kazımışlardı, okuyup bitirdiğin kitabı yeniden okumanın anlamsız olduğunu. O dönem, kitaplarla nedenini anlayamadığım bir bağ kurduğumu hissediyordum ama tarif edemiyordum. Sadece yeniden okuma isteğini bastırmaya çalışmakla yetindiğimi hatırlıyorum...

8 yıl boyunca, sorgulamadan, aklıma kazıdıkları düşünceyle yaşamaya devam ettim. Birkaç gün önce, bu tabuyu yıkmaya ve daha önce tanıştığım karakterleri yeniden ziyaret etmeye karar verdim ve ilk olarak Raif Efendi’ye uğramayı seçtim...

Son iki yıldır, beyhude bir çabayla insanlara anlatmaya çalıştığım duygularımı meğer nasıl da tıpatıp aynısını yaşamış ve bunları kelimelere döküvermişti... Raif Efendi benim yaşadığım aşkın aynısını tatmıştı... Ben yalnız değildim...

Tamam kabul ediyorum. Raif Efendi’nin duyguları ve tutkusu sararmış sayfaların arasında kalmaya mahkûmdu ama bu, yaşadığı duyguların gerçek olduğunu değiştiremez!!!

Beni anlayan, bunları yaşayan biri vardı. Raif Efendi fiziki olarak yoktu ama kelimelerin gücüyle nefes alarak yıllar sonra bu nefesi bana aktarmış ve anlaşıldığımı hissettirmişti...

Papatya’ya hediye etmiştim Kürk Mantolu Madonna’yı... O zaman, sadece sonunu aklımda tutmuş, yaşadığım hüznü ve acıyı daima hatırlamış, bu etkisini zihnimde koruduğum için Papatya’ya verdiğimi sanıyordum... Öyle değilmiş!! Çok geç anladım...

Raif Efendi’nin Maria’ya olan aşkı sayfalar arasında kalmamıştı aslında… Papatya’nın gözlerinde bulduğum o umutla, o aşk yeniden can bulmuştu. Biz fark etmeden, bir romanın içindeki duyguyu kendi kalbimizde büyütmüşüz…

Ne olurdu sanki…
Bu tabuyu Papatya’yı kaybetmeden önce yıksaydım?
Kürk Mantolu Madonna’yı her buluştuğumuzda ona ben okusaydım…

Yaşadığımız ilişki boyunca onu her gördüğümde gözlerimin neden dolduğunu, Raif Efendi’nin hayatını okurken gözlerinin içine bakarak birlikte anlayabilseydik…

Anılarımızın arasına bu kitabı, onun gözlerinin içine bakarak, Raif Efendi ve Maria’yı şahit ederek yerleştirseydim…

O zaman anlamaz mıydı beni?
Ya da Raif Efendi’yi?

Nasıl yaptım bu hatayı…

Şu an yaşadıklarını okuyarak kalmıyor, uzun bir süredir senin yolundan gittiğimi fark ediyorum Raif Efendi… Sonumuzun da aynı olmasından çok korkuyorum…

Her neyse… Turgut Özben ve Selim Işık’la bir randevum var. Onlarla tanıştığımda, yaşadıkları duygulardan çok, o duyguların insanlara bakışlarını nasıl değiştirdiğine odaklandığımı hatırlıyorum… Benimsediğim bir gerçek bu, inkâr edemem…

Geliyorum… Sizleri yeniden dinlemek için geliyorum. Bu sefer sadece dinlemeye değil, söylemeye de geliyorum… Edinmek istemediğim hâlde mecburen tattığım tecrübelerimle, acılarımla geliyorum…

Aklımdan çıktığınız yok aslında… Sadece… Raif Efendi’nin bana yaşattığı o tarifsiz duyguyu sizlerle de yaşayacak mıyım diye merak ediyorum…

Aramızda bir bağ olduğunu bildiğim hâlde, sırf fiziksel varlıklarının hatrına, sizlerin varlığına laf eden müsveddelerin sözlerine kulak verdiğim için umarım beni bağışlarsınız…

Müsveddelerin dünyasında benim de onlardan biri olarak yaşamaya mahkûm olduğumu biliyorum… Ama kalbimde yerim belli: sayfaların arasındaki mahkûmların yanında. Gerekirse müebbete bile razıyım…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Doğum Günü: Bir Zamanlar ve Şimdi”

 Büyüdükçe, doğum günlerimi sadece bir yaş daha almanın değil, geçmişten kopuşun da simgesi gibi görmeye başladım. Gün sayar oldum... ama eskisi gibi heyecanla değil. Çocukken aylar öncesinden gün saymakla kalmaz, doğum günümün sabahında içime sığmayan bir coşkuyla uyanırdım. Sevdiklerimin beni kutlaması, o günün sadece bana ait olması tarifsiz bir mutluluktu. Akşam olduğunda, kalabalık aile bireyleriyle yapılan kutlama... Herkesin aynı anda, aynı yerde, sadece benim için bulunması… çocuk aklımla bile kendimi çok değerli hissettirirdi. Mumları üflemeden önce içimden bir şey dilerdim. Ama ondan önce, onların orada olması, benimle olması, zaten en güzel dilekti. Her birine içten bir minnet duyar, yıl boyunca onların doğum günlerinde de ben yanlarında olmaya çalışırdım. Çünkü biz böyle gördük. Yılda bir kez yapılan doğum günleri, bayramlar, yeni yıllar… Hepsi bizim için sadece birer tarih değil, “ birliktelik vesilesi”ydi. Her aile, kendi çocuğu için pasta keserdi. Herkes davet edi...
Devamı

Solma Papatyam

Nereye gideceğini bilemediği her an kelimelere sığınırdı. İstanbul’da bir deprem olmuştu o gün. Sarsıntıdan çok, terk edip giden o kadının başına bir şey gelme ihtimali korkutmuştu onu. Bir buçuk yıl geçmişti yokluğunun üzerinden. Ne bir ses, ne bir iz… Yine de hâlâ onunla yaşadığı savaşın tam ortasında nefes almaya çalışıyordu. O kadına bir şey olsaydı, sadece bir acı değil, yaşamla bağ da kopmuş olacaktı. “Geç gelen papatyası”ydı o. Varlığı, ismine anlam katmış, içindeki inancı yeniden hatırlatmıştı. Hayatında gördüğü en güzel şeydi. Ama aynı zamanda da yokluğuyla onu cezalandıran, umutla cezalandıran bir figüre dönüşmüştü. Yine de hâlâ... onun varlığından güç alıyordu. Onun nefesi, bu hayattaki tek gerçekti. Ailesine, sevdiklerine, hatta destek aldığı uzmanlara anlatmaya çalıştı. Anlaşılmadı. Bir noktadan sonra da susmayı seçti. İyileşeceğine dair küçük yalanlar söyledi. Yüzünde maske, içinde boşlukla yaşadı. Bazı duygular kelimelere sığmazdı onun için. Kelimeler sadec...
Devamı

Göğsümdeki Sızıya Ne Oldu?

Haftasonları sabahın erken saatlerinde babam, beni de yanında götürürdü işe. Arkadaşlarımın ve kuzenlerimin uyuduğu saatlerde, benim işe gitmem hiç adil gelmezdi. İstemeye istemeye, zorla götürülürdüm dükkâna. O yaşta çalışmak için çok küçük olduğumu düşünürdüm. Zaten öyle çok şey yaptığım da yoktu. Babamın iş yerinde yerleri süpürür, yemek yer, müşterilerle nasıl konuştuğunu gözlemlerdim. Bazen birkaç saatliğine bilgisayarda oyun oynamama da izin verirdi... Sanayi, mahalleme yakın bir yerdeydi. Bir gün yine sabah, babamın arabasıyla işe giderken; sanayiye yürüyen yaşıtlarımı, benden birkaç yaş büyük çocukları, hatta benden küçük olanları gördüm. Ellerinde öğle yemeği olduğunu tahmin ettiğim küçük poşetler vardı. Yüzlerinde, sanki 80 yaşında bir yetişkinin yorgunluğu ve tedirginliği okunuyordu. O çocukların yüzündeki hüzün, babamın beni erken uyandırdığı için hissettiğim hüzne benzemiyordu. Onlarınki daha çok, umutsuzluk içinde kıvranan bir hüznün ifadesiydi... İlk zamanlar çok üzü...
Devamı